Imam Ghazali - Oh mijn zoon [adviezen aan jongeren]

Geef een korte toelichting van 3 zinnen max waar dit voek over gaat: Ayyuhâ'I-walad - O mijn zoon! Is de manier waarop een leermeester zijn leerling aanspreekt, omdat hij een leerling als zijn eigen zoon beschouwt en zich zorgen maakt over diens toekomst zoals ouders dat doen bij hun eigen kinderen. Abû Hâmid al-Ghazali leefde tijdens de vorige millenniumwisseling van 1058 tot 1111, maar zijn spirituele adviezen in deze nagelaten tekst zijn ook voor de moslims van deze tijd relevant. Enkele van zijn adviezen luiden:
Werk voor je aardse leven in verhouding tot je verblijf op aarde, en werk voor het hiernamaals in verhouding tot je eeuwige verblijf daar..!
'De eerste waardevolle les is deze. Ik observeerde Allah's schepselen.
Ik zag dat elk en ieder mens zich in liefde verbonden voelde met
iets of iemand; eenieder heeft een dierbare of geliefde, voor wie hij genegenheid voelt of van wie hij zielsveel houdt. Sommige van die geliefden begeleiden hem zelfs als hij doodziek is, en andere tot aan zijn graf. Maar allen gaan terug en laten hem alleen en eenzaam achter en geen van allen gaan samen met hem zijn graf in. Daar dacht ik over na en ik zei tegen mezelf: Het beste wat wij liefhebben, is hetgeen samen met ons het graf ingaat en daar vriendschap toont.
En ik bedacht me dat alleen onze goede werken ons op die manier
vergezellen. Daarom heb ik die tot mijn vrienden gekozen, opdat ze een licht voor mij mogen zijn in mijn graf. Zij zijn het die mij daar hun vriendschap zullen schenken en mij niet alleen zullen laten!
'In de omgang met mensen - van algemeen sociaal verkeer tot en
met handelstransacties - behandel je hen zoals je zelf wilt worden behandeld. Het geloof van een dienaar van Allah is niet volledig totdat hij voor anderen wenst wat hij voor zichzelf wenst!
Ghazali wordt nog steeds gelezen omdat hij in werkelijkheid goede raad geeft aan zichzelf, toen hij op die leeftijd, als jong hoogleraar en prediker, dreigde er spiritueel aan onderdoor te gaan. Het is deze ongrijpbare autobiografische factor, die aan Ayyuhâ'l-walad zijn bezielende kracht en dringende noodzaak geeft. De boodschap van dit geschrift vindt zijn oorsprong in de bittere ervaringen van zijn twee crises, die hij in De Redder uit de Dwaling beschrijft. De tekst geeft verkort de spirituele ethiek van Ghazalî weer, die werd gevormd en gebakken in de oven van zijn persoonlijke beproeving.